Prymasowskie Wyższe Seminarium Duchowne w Gnieźnie

czwartek, 09 września, czytania na dziś

Posługa Ojca Duchownego

Podstawowym celem sześcioletniego pobytu w seminarium duchownym jest kształtowanie młodego człowieka, aby po zakończeniu formacji mógł iść pośród ludzi i głosić swoim życiem Tego, Który go posłał - Jezusa Chrystusa Zmartwychwstałego. Przewodnikiem na tej drodze do posługiwania kapłańskiego jest w Seminarium Ojciec Duchowny. Jest to kapłan o mocnej wierze i niezachwianej nadziei, który z miłością wprowadza kandydata do kapłaństwa w tajniki życia modlitewnego.
Towarzyszy on od chwili wejścia młodego człowieka do Seminarium do chwili święceń kapłańskich, a nierzadko pozostaje kierownikiem duchowym i po tym dniu. Podstawową formą kontaktu z Ojcem jest indywidualna z nim rozmowa (przynajmniej raz w miesiącu), a także prowadzone przez niego comiesięczne dni skupienia, egzorty, rekolekcje (przed świętami Bożego Narodzenia i Wielkanocy).
W swojej pracy ma on do pomocy spowiedników, z posługi których korzystamy mniej więcej dwa razy w miesiącu. Niektórzy klerycy wybierają sobie Ojca Duchownego jako spowiednika. Wtedy ma on pełniejszy obraz postępów w życiu duchowym danego człowieka i potrafi precyzyjniej kierować go na drogę do świętości.
Obecnie w naszym Seminarium jest dwóch Ojców Duchownych, którzy starają się, by ludzie przychodzący ze świata stali się ludźmi pełnymi Ducha Bożego, gotowymi nieść Ewangelię Chrystusa każdemu człowiekowi, w każdym czasie i miejscu, nie szczędząc sił i środków.

Modlitwa wspólnoty

"Gdzie dwaj, albo trzej są zebrani w Imię Moje, tam ja jestem wśród nich" - te słowa naszego Zbawiciela całkowicie spełniają się w codziennym życiu Seminarium. Modlitwa jest fundamentem życia duchowego, modlitwa całej wspólnoty kleryckiej jest rozmową uczniów ze swoim Mistrzem.
Punktem kulminacyjnym każdego dnia jest dla alumna poranna Eucharystia. Wtedy cała wspólnota klerycka gromadzi się na Uczcie Miłości, by wraz z Hostią złożyć na ołtarzu samych siebie, po raz kolejny oddać swoje życie na wyłączną służbę Bogu. Co pewien czas każdy rok ma swoją "kursową" Mszę św. ze swoim Opiekunem lub Ojcem Duchownym. Jednoczy ona wspólnotę roku przy ołtarzu Jezusa, wbrew ludzkim urazom i ułomnościom.
Całe Seminarium gromadzi się też w każdą sobotę na modlitwie różańcowej, codziennie na adoracji Najświętszego Sakramentu oraz Nawiedzeniu, modlitwie brewiarzowej i Apelu Jasnogórskim.

Modlitwa indywidualna

Człowiekowi wierzącemu trudno jest wyobrazić sobie dzień bez jego prywatnej rozmowy ze Stwórcą. Tym bardziej, że osoba ta chce pracować w Jego "owczarni". Dlatego nie szczędzi się czasu na własną, prywatną modlitwę w zaciszu seminaryjnego ogrodu lub podczas adoracji Eucharystycznego Chleba.
W naszym Seminarium działa wiele grup i ruchów modlitewnych. Prężnie rozwija się Odnowa w Duchu Świętym (co dwa lata jest tzw. Seminarium Odnowy), w sobotnie wieczory zbiera się Rycerstwo Maryi Niepokalanej. Jest także wspólny różaniec dla roku I i II oraz wiele "nieformalnych" grup ludzi, którzy gromadzą się w pokojach, by rozważać Pismo św.
Dzięki zaangażowaniu śp. Ks. prof. Stefana Fiutaka wielu kleryków należy do Koła Misyjnego. Niektórzy spośród alumnów są zaangażowani w różne grupy poza Seminarium: pomagają kapłanom opiekując się chorymi w szpitalach, włączając się w życie wspólnot gromadzących dzieci niepełnosprawne lub zaniedbywane przez rodziny. Wszędzie, gdzie idą, starają się nieść radość i pokój, jaki jest darem od Zmartwychwstałego Pana.

Posługi

Końcem formacji seminaryjnej jest dzień święceń kapłańskich. By ten dzień mógł stać się rzeczywistością, każdy kandydat do kapłaństwa przygotowuje się przez okres rozeznawania swojego powołania. W czasie tej drogi formacyjnej Kościół udziela mu kolejne posługi, których uwieńczeniem są święcenia prezbiteratu.

Pierwszym ważnym dniem jest październikowe popołudnie, kiedy kleryk III roku decyduje się na przyjęcia stroju duchownego, czyli dzień Obłóczyn. Od tego dnia ten człowiek dla oczu świata jest "księdzem". To pierwsza poważniejsza decyzja na tej drodze, pierwsza zgoda moderatorów przypatrujących się z boku temu powołaniu. I wielka mobilizacja do pracy duchowej nad sobą, by ten strój był odbiciem jego serca, by nie tylko jego wygląd, ale i duch mówiły, że jest to mąż modlitwy.

Kończący się pierwszy semestr trzeciego roku studiów przynosi jeszcze jedno ważne wydarzenie. Po otrzymaniu zgody Spowiednika, Ojca Duchownego i Rektora Ks. Arcybiskup zezwala na udzielenie posługi lektoratu. Od tego dnia ma się już prawo do błogosławienia pokarmów na stół wielkanocny i czytania słowa Bożego w czasie zgromadzeń liturgicznych. Lektor ma odczytywać słowo, jakie Bóg kieruje do niego samego i całego Kościoła, i pomagać biskupom i kapłanom głosić je światu.

Przeszło rok przygotowuje się do kolejnej posługi: akolitatu. Przyjmując ją kleryk staje się nadzwyczajnym szafarzem Eucharystii, ma prawo rozdzielać Komunię św. wiernym i zanosić ją chorym, gdy brakuje kapłanów i diakonów. Decyzja przyjęcia tej posługi jest istotnym krokiem ku kapłaństwu, dlatego poprzedza ją także zgoda wszystkich osób odpowiedzialnych za jego formację.

Na początku piątego roku studiów Kościół publicznie ogłasza wiernym, że ten oto człowiek pragnie przyjąć święcenia kapłańskie. W czasie uroczystej Mszy św. zostają ogłoszone ich nazwiska, są także przesyłane do rodzinnych parafii i tam odczytywane. Od tego dnia, dnia kandydatury, Kościół przygląda się temu, który za sześć miesięcy chce przyjąć święcenia diakonatu.

Kiedy nikt nie zgłasza przeszkód przed dopuszczeniem do święceń, po zgodzie władz seminaryjnych i rozmowie z Arcypasterzem, decyduje On o dopuszczeniu do diakonatu. Kandydat składa ślub posłuszeństwa wobec swego Ordynariusza, przyrzeczenie życia w celibacie i ubóstwie. Staje się szafarzem sakramentu chrztu, błogosławi małżeństwa, przewodniczy liturgii pogrzebowej, odczytuje w czasie Eucharystii Ewangelię i wyjaśnia ją. Kolejnym etapem jest upragniony dzień święceń kapłańskich.

Po uzyskaniu wymaganych zezwoleń odpowiedzialnych za formację, Ks. Arcybiskup udziela święceń kapłańskich w Bazylice Prymasowskiej. Tu kończy się Seminarium, zaczyna się apostolstwo, ale trwa ciągła formacja ducha, by lepiej i pełniej żyć dla Boga służąc ludziom.